18-09-12

Hallucinant

Dat was het woord dat minster Crevits gebruikte bij een onderzoek naar het auto-gebruik van de Vlaming,.....ik wil het onderzoek niet in twijfel trekken, maar ik wil er toch een kritische kijk op hebben,......

De cijfers van het onderzoek bij 1600 vlamingen, eerste kritische noot 1600 mensen op een Vlaamse bevolking van 6,000,000 miljoen inwoners,........is dit dan een kleinschalig onderzoek?  En is het dan niet een kwestie van te snel conclusies trekken???

De cijfers dus Lachen, 20% van de verplaatsingen is niet verder dan 1km toch neemt 1 op 3 dan de wagen, gemiddeld nemen we 7 van de 10 keer de wagen, 1 op 20 keer nemen we het openbaar vervoer ( hier kom ik op terug Lachen) en amper 13% neemt 1 keer per jaar de trein,...maar waarom wordt er zo vaak gekozen voor de wagen:

  • België is koploper inzake firmawagens ( dus auto en benzine wordt betaald door werkgever)
  • We redeneren vaak uit, we hebben geld uitgegeven aan een wagen dus hij moet renderen
  • De lintbebouwing, 1 op 2 woont in een landelijk gebied waar de huizen uit mekaar staan, dat geeft de perceptie dat de bakker veraf ligt.
  • Bakfietsen worden met een scheef oog bekeken
  • Vlaanderen is geen fietsland
  • Er worden geen douches voorzien in nieuwe bedrijven voor de fietsers (stel je voor dat je collega elke dag 20km moet fietsen, ik wil de geur niet graag elke dag bij mijn koffie krijgen)

Wel ik kan u nog makkelijk een aantal redenen bijgeven, waarom het niet evident is om met de fiets te gaan werken, nochtans rij ik zelf als ik kan met de fiets naar het werk, wat zo'n 10km enkel is,.......nochtans staat er ook in mijn garage een prachtig autoke en rij ik zelfs supergraag met de auto zeker in 't stad,......dus ik heb ervaring als ik zeg dat er nog redenen zijn:

  • Je kapsel geraakt totaal in de war, gelijk welk weertype het is Lachen
  • Wanneer het regent kom je totaal verzopen op je werk aan en geloof me het is geen pretje om in natte kleren achter je bureau te kruipen, hoewel goede regenkledij veel opvangt.
  • Je kan niet aantrekken wat je wilt, hoewel sommige bestuurders het geweldig vinden dat mijne rok net mijn kont bedekt.
  • Maar alle gekheid op een stokje, heeft Minister Crevits al eens met de fiets in 't stad gereden, je wordt gek van de ene borduur op de andere te rijden en goed voor je fiets kan het niet zijn, noch voor je lijf en plus de uitlaatgassen, rij maar eens achter een bus,......kom je kotsmisselijk op je werk aan.
  • Als je boodschappen moet doen, je bent beperkt, het zou niet de eerste keer zijn dat ik teveel inkopen heb gedaan en het niet kan wegsteken en ik het aan mijn stuur moet bevestigen (lees: levensgevaarlijk)
  • Je wordt slecht opgemerkt en geloof me als ik zeg dat ik geen onopvallende kleine meid ben, maar vaak moet ik in de remmen omdat een bestuurder me gewoon niet gezien had,.....
  • Om nog maar te zwijgen over de deuren die worden opengegooid zonder te kijken en je langs moet slalommen, als je überhaupt nog in de mogelijkheid bent.

Jullie lezen het, het is elke dag een struggle for live op de fiets in Antwerpen en toch ben ik verkocht aan mijne harley trapson,......en voor de volgende redenen:

  • Ik fiets elke morgen voorbij de fietsen, vaak ben ik sneller met de fiets dan met de wagen.
  • Ik stop waar ik wil en hoef geen parkeerplaats te zoeken
  • Het geeft me elke dag mijn nodige beweging, aangezien ik een zittend beroep heb en mijn beweging zich anders beperkt van koffie halen en wc lopen.
  • Ik hier tijdens mijn lunch zo in het hartje van Antwerpen vrij kan bewegen en ik naar hartelust kan gaan shoppen iets wat enorm tijdsbesparend is.
  • Ik er geweldige gespierde benen van krijg Lachen
  • Ik liever door de regen rij dan het openbaar vervoer te nemen dat bijna letterlijk voor mijn deur stopt, maar dan moet ik de "marginale"lijn 10 of 5 nemen en LJ en Fibromindy kunnen het bevestingen je rijdt door de meest marginale wijken van Antwerpen met een dito bevolking, ik zou dan door de buurt moeten waar afgelopen weekend de rellen hebben plaatsgevonden en daar bedank ik toch wel hartelijk voor Lachen.
  • Ik heb de luxe, wanneer ik me niet goed voel of het weer echt te slecht is mijn autoke van stal te halen en van garage tot garage te rijden.

Dus minister, neem een kijkje op de fiets en verbeter waar er te verbeteren valt,.......want er is nog veel werk aan de winkel iets wat al duidelijk is met dit kleinschalig onderzoek Lachen.  Hallucinant veel werk!!!!!!

 

 

14:36 Gepost door Miss sex and the City | Permalink | Commentaren (7) |

17-09-12

Borsten

We gaan het eens hebben over borsten vandaag, ja zo tussen ons hé,.....mijn borsten zijn altijd mijn kleine trots geweest,.......ik had een kleine C-cup tegen ik mijn volwassen leven bereikte,......en een mooie ronde vorm,...toen ik zwanger werd groeide ze nog meer en was ik de trotse eigenares van een D-cup,.....maar dan begint het verhaal,.....toen ik ontzwangerde en het K-woord een rol in mijn leven speelde bleef er niks meer over van mijn D-cup,....had met moeite nog een B-cup en mijn borsten leken op leeggelopen zakjes,.....terwijl de rest van mijn lichaam als ik dan eerlijk mag zijn op 2 striempjes na goed had doorstaan,........

Uiteraard paste geen enkele BH maar en niks aan te doen er moest geld uitgegeven worden,.....de verkoopster spotte onmiddellijk de ravage die de gewichtstoename/afname en stelde voor om een voorgevulde cup te nemen, mijn maten werden opgenomen en ik werd bestempeld als een randgeval een grote A tot een kleine B,......in tranen heb ik de winkel verlaten met 2 setjes die me paste en die de buitenwereld in de waan liet dat ik borst had.  Maar niet getreurd toen ik weer gewicht aankwam vulde ook de leegte in mijn borsten en konden we toch spreken over een B-cup,.........een 75B om precies te zijn,......en zo gaan we al 12 jaar door het leven als een 75B,....

Tot ik door gebrek aan vrouwelijke hormonen ( ja jullie lezen het goed ik was bijna in een man veranderd voor de gynaecologe ingreep, de symptomen ga ik jullie besparen Lachen, maar ik was al vol verwachting Lachen ) een aantal maanden geleden een hormonenkuur voorgeschreven kreeg, ook daarvan ga ik jullie de symptomen besparen het ergste waren de moordneigingen Lachen en ik vorige week opmerkte dat mijn borsten groter werden en sommige van mijn bh's gewoon te klein werden,.......Mr.Big is in de wolken, want blijkbaar neig ik nu weer naar mijn oude vertrouwde C-cup,.......dus ik bid elke dag op mijn blote knieën dat ik mijn vertrouwde cup weer terugkrijg, ik beloof plechtig mijn oude bh's dan uit te delen daan de 75B's onder jullie,........want Carrie die gaat voor niks minder dan haar 75C!!!!!!  Niemand houdt jullie tegen mee te bidden Lachen Lachen

16:07 Gepost door Miss sex and the City | Permalink | Commentaren (8) |

14-09-12

Beetje horror

Geïnspireerd of de film " de gelukkige huisvrouw" een film die bij mij ook weer een aantal beelden opriepen, toen het mijn beurt was om een kind op de wereld te zetten, ik kon bijna letterlijk de pijn weer voelen,......

Toen ik 26 was werd er vastgesteld dat mijn eileider niet van de beste kwaliteit was, 1tje was ik al kwijt van toen ik 16 was, helemaal verstikt in een web van draaden,......en ik kreeg de boodschap mee, als je kinderen wil, is het nu de moment anders kunnen we je niet meer garanderen dat kinderen tot de opties behoren voor jou,.....eerlijk, ik was niet uit mijn lood geslagen, had nog nooit een sprankel van een moedergevoel gevoeld,.....

Toen ik het tegen mijn toenmalige vriend, nu mijn geweldige ex vertelde, zo tussen de soep en de petatten, want voor mij gaf het op dat moment geen enkel emotioneel gevoel,...hij reageerde totaal anders en gaf me duidelijk de boodschap dat hij wel kinderen wilde,.......en Carrie die liet zich overhalen, vooral na een droom die me aangaf dat een leven zonder een kind leeg zou zijn,........

Een maand later,..........bleek ik al zwanger, zo slecht zal die eileider dan wel niet geweest zijn nietwaar, of was het gewoon een lucky shot???  En dat was het startsein van 5 maanden kotsmisselijk zijn,......de eerste maand stond er al +5kg op de weegschaal, werd mijn sport op hold gezet en veranderde ik in een emotioneel wrak die 9 maand aan een stuk huilde voor alles en niks,......de kilo's die blijven ze er aangooien tot ik de omvang kreeg van een aangespoelde walrus, voor ik de arbeidskamer inging stond de teller op +30kg,.......en het strafste is, dat ik me toen nooit te dik voelde, dat besef kwam pas achteraf Lachen.

Als klap op de vuurpijl, ging ik ook nog eens overtijd en geen klein beetje,......9 dagen om precies te zijn,......maar dan werd het serieus,......eerst begon het rustig net zoals je ongesteld wordt, voor de mannen hier onder ons een niet te begrijpen gevoel, laten we stellen dat het draagbare krampen zijn,......Lachen, dat was zaterdag iets voor de middag,........naar de avond toe werd het al wat erger en 's nachts was het hatelijk, want elke keer wanneer ik indoezelde was er weer een wee, die toch wel wat hardnekkiger werden,......mijn ex sliep door en zelfs de kat bleef rustig liggen terwijl ik rond de tafel liep, niet wetende meer hoe ik moest liggen of zitten,......maar het werd nog erger, tegen de ochtend begon ik ook over te geven, een reactie van je lichaam wanneer je pijngrens wordt overschreden,........en toen vond ik het tijd om naar het ziekenhuis te gaan.

In het ziekenhuis werd ik nauwkeurig onderzocht en toen kregen we te horen dat ik slechts 3cm ontsluiting had,........voor de leken, je hebt 10cm nodig om je baby eruit te persen,......maar ze besloten om me toch te houden omwille van het overgeven dat heel de periode van weeën is blijven doorgaan tot het  zelfs pure gal werd.

Mijn water werd gebroken en een baxter werd aangelegd om de weeën nog meer op te wekken en de ontsluiting te stimuleren,.......maar dat was buiten het lichaam van Carrie gerekend,......er gebeurde weinig buiten de weeën die pijn deden,.........na 24u werd er beslist dat ik beter een epudirale verdoving zou nemen,......ik ben die anesthesist eeuwig dankbaar dat ze zo snel bij me was op een zondag,.......en ik even rust vond, ik viel onmiddellijk in slaap, geen pijn meer en echt totaal van de wereld,........mijn ex besloot zelfs om toch een potje gaan te sporten en eerlijk, ik was blij dat hij weg was,.......ik heb geen goede band met mijn moeder maar op dat moment had ik het liefst haar bij me,.......

Maar de ontsluiting duurde en bleef duren, na 30u weeën had ik 7cm ontsluiting, raakte ik uitgeput en kreeg ik kraamkoorts,........er werd nog een sterker middel toegedient en men ging over naar het manipuleren van de opening,.......uiteraard kon de verdoving niet blijven duren en toen ik na iets minder dan 36u naar de arbeidskamer mocht, kon ik bevallen met pijn Lachen en het deed pijn, het voelde of ik in 2 gescheurd werd,.....en toen ik meldde dat het echt wel heel erg pijn deed, werd er gezegd komaan niet flauw doen, nog eventje doorduwen, tot ze zelf voelde dat Mateo met zijn hoofdje tegen mijn schaambeen drukte, dat is een pijn waarvan ik dacht dat ik ging flauwvallen, ondertussen hield mijn ex een bakje onder mijn mond want ik bleef overgeven,.......uiteindelijk werd er beslist de verlostang te gebruiken, het echte werk om mijn zoon op de wereld te zetten duurde slechts 15min, maar ze waren hel,......ik was compleet van de wereld,......maar toen moest de moederkoek er nog uit,........en begon de pijn opnieuw,......ik bijna in paniek, help het begint hier opnieuw,......en de gyneacologe kon nog zeggen persen en de moederkoek vloog er bijna uit zodat ze alle moeite van de wereld moest doen om hem op te vangen Lachen.

Ondertussen werd Mateo gewassen en als ik proper was kreeg ik hem op mijn buik,.......en nog nooit had ik dat gevoel ervaren,........het pure gevoel tussen moeder en kind van onvoorwaardelijke liefde,.........Daar waren ze dan, de moedergevoelens,......

13:43 Gepost door Miss sex and the City | Permalink | Commentaren (9) |