14-09-12

Beetje horror

Geïnspireerd of de film " de gelukkige huisvrouw" een film die bij mij ook weer een aantal beelden opriepen, toen het mijn beurt was om een kind op de wereld te zetten, ik kon bijna letterlijk de pijn weer voelen,......

Toen ik 26 was werd er vastgesteld dat mijn eileider niet van de beste kwaliteit was, 1tje was ik al kwijt van toen ik 16 was, helemaal verstikt in een web van draaden,......en ik kreeg de boodschap mee, als je kinderen wil, is het nu de moment anders kunnen we je niet meer garanderen dat kinderen tot de opties behoren voor jou,.....eerlijk, ik was niet uit mijn lood geslagen, had nog nooit een sprankel van een moedergevoel gevoeld,.....

Toen ik het tegen mijn toenmalige vriend, nu mijn geweldige ex vertelde, zo tussen de soep en de petatten, want voor mij gaf het op dat moment geen enkel emotioneel gevoel,...hij reageerde totaal anders en gaf me duidelijk de boodschap dat hij wel kinderen wilde,.......en Carrie die liet zich overhalen, vooral na een droom die me aangaf dat een leven zonder een kind leeg zou zijn,........

Een maand later,..........bleek ik al zwanger, zo slecht zal die eileider dan wel niet geweest zijn nietwaar, of was het gewoon een lucky shot???  En dat was het startsein van 5 maanden kotsmisselijk zijn,......de eerste maand stond er al +5kg op de weegschaal, werd mijn sport op hold gezet en veranderde ik in een emotioneel wrak die 9 maand aan een stuk huilde voor alles en niks,......de kilo's die blijven ze er aangooien tot ik de omvang kreeg van een aangespoelde walrus, voor ik de arbeidskamer inging stond de teller op +30kg,.......en het strafste is, dat ik me toen nooit te dik voelde, dat besef kwam pas achteraf Lachen.

Als klap op de vuurpijl, ging ik ook nog eens overtijd en geen klein beetje,......9 dagen om precies te zijn,......maar dan werd het serieus,......eerst begon het rustig net zoals je ongesteld wordt, voor de mannen hier onder ons een niet te begrijpen gevoel, laten we stellen dat het draagbare krampen zijn,......Lachen, dat was zaterdag iets voor de middag,........naar de avond toe werd het al wat erger en 's nachts was het hatelijk, want elke keer wanneer ik indoezelde was er weer een wee, die toch wel wat hardnekkiger werden,......mijn ex sliep door en zelfs de kat bleef rustig liggen terwijl ik rond de tafel liep, niet wetende meer hoe ik moest liggen of zitten,......maar het werd nog erger, tegen de ochtend begon ik ook over te geven, een reactie van je lichaam wanneer je pijngrens wordt overschreden,........en toen vond ik het tijd om naar het ziekenhuis te gaan.

In het ziekenhuis werd ik nauwkeurig onderzocht en toen kregen we te horen dat ik slechts 3cm ontsluiting had,........voor de leken, je hebt 10cm nodig om je baby eruit te persen,......maar ze besloten om me toch te houden omwille van het overgeven dat heel de periode van weeën is blijven doorgaan tot het  zelfs pure gal werd.

Mijn water werd gebroken en een baxter werd aangelegd om de weeën nog meer op te wekken en de ontsluiting te stimuleren,.......maar dat was buiten het lichaam van Carrie gerekend,......er gebeurde weinig buiten de weeën die pijn deden,.........na 24u werd er beslist dat ik beter een epudirale verdoving zou nemen,......ik ben die anesthesist eeuwig dankbaar dat ze zo snel bij me was op een zondag,.......en ik even rust vond, ik viel onmiddellijk in slaap, geen pijn meer en echt totaal van de wereld,........mijn ex besloot zelfs om toch een potje gaan te sporten en eerlijk, ik was blij dat hij weg was,.......ik heb geen goede band met mijn moeder maar op dat moment had ik het liefst haar bij me,.......

Maar de ontsluiting duurde en bleef duren, na 30u weeën had ik 7cm ontsluiting, raakte ik uitgeput en kreeg ik kraamkoorts,........er werd nog een sterker middel toegedient en men ging over naar het manipuleren van de opening,.......uiteraard kon de verdoving niet blijven duren en toen ik na iets minder dan 36u naar de arbeidskamer mocht, kon ik bevallen met pijn Lachen en het deed pijn, het voelde of ik in 2 gescheurd werd,.....en toen ik meldde dat het echt wel heel erg pijn deed, werd er gezegd komaan niet flauw doen, nog eventje doorduwen, tot ze zelf voelde dat Mateo met zijn hoofdje tegen mijn schaambeen drukte, dat is een pijn waarvan ik dacht dat ik ging flauwvallen, ondertussen hield mijn ex een bakje onder mijn mond want ik bleef overgeven,.......uiteindelijk werd er beslist de verlostang te gebruiken, het echte werk om mijn zoon op de wereld te zetten duurde slechts 15min, maar ze waren hel,......ik was compleet van de wereld,......maar toen moest de moederkoek er nog uit,........en begon de pijn opnieuw,......ik bijna in paniek, help het begint hier opnieuw,......en de gyneacologe kon nog zeggen persen en de moederkoek vloog er bijna uit zodat ze alle moeite van de wereld moest doen om hem op te vangen Lachen.

Ondertussen werd Mateo gewassen en als ik proper was kreeg ik hem op mijn buik,.......en nog nooit had ik dat gevoel ervaren,........het pure gevoel tussen moeder en kind van onvoorwaardelijke liefde,.........Daar waren ze dan, de moedergevoelens,......

13:43 Gepost door Miss sex and the City | Permalink | Commentaren (9) |

Commentaren

Ja wadde, toen ge tegen mij zei dat bevallen zonder epidurale geen slim idee is.. Ik ben voorstander van bevallen zonder epidurale, tenzij het medisch nodig is. Meer dan 30u weeën, enorm trage ontsluiting, heel veel overgeven,... Dat valt al niet meer onder een normale bevalling en is enorm uitputtend, en een volledig uitgeputte vrouw kan geen kind meer op de wereld zetten, dan vind ik dat een epidurale op zijn plaats is :-). Maar dan heb je ook al een meer gecompliceerde arbeid hé.

Wel mooi dat na de bevalling die moedergevoelens zo sterk aanwezig waren!

Gepost door: justm3 | 14-09-12

Reageren op dit commentaar

Ik neem sowieso epidurale hoor als ik ooit moet baren. No way dat ik zo'n pijn onderga. Ik snap ook niet waarom vrouwen dat vrijwillig zouden willen ondergaan...

Gepost door: LJ | 17-09-12

Amai, je hebt wel bevalling achter de rug om U tegen te zeggen en ik die dacht dat ik het na negen uur en met epidurale wel lang getrokken had! Heel erg fijn het moedergevoel dat je overvalt! Ik was eigenlijk een beetje in paniek bij de geboorte van mijn dochter, die keek me direct aan, hoofd naar omhoog alsof ze wilde zeggen, hier ben ik, pas maar op zenne van mij! Ik dacht ojee, hoe moet ik dat klein menske nu groot gaan brengen! Bevallen is pure horror maar toch blijft het een wonder!
Liefs
x

Gepost door: christa | 14-09-12

Reageren op dit commentaar

Amaai meiske , kan het niet uitspreken wat ik erover denk ! TV kochte kindjes net zoals ze een fles Champagne ontkurkte ! Zo gemakkelijk.

Prettig weekend Carrie !

Gepost door: ollie | 14-09-12

Reageren op dit commentaar

Euh Carrie... er zijn mensen die nog geen kinderen hebben en er ooit nog willen, hè. Of misschien nu niet meer na dit te lezen. Neenee, grapje! Maar inderdaad horror.

Gepost door: Tita | 14-09-12

Reageren op dit commentaar

Beetje horror noem jij dat?! Ik wil dit verhaal verdringen totdat ik zelf geen kinderwens meer heb :-). Of vooral denken aan het einde, aan dat allesoverweldigende moedergevoel. Het moet toch wel écht waar zijn als zoveel vrouwen dat zeggen.

Gepost door: Doornroosje | 16-09-12

Reageren op dit commentaar

Ik vind je laatste zinnen prachtig die maken het hele verhaal weer goed ;) Toch vrees ik dat mijn gevoel bij deel 1 blijft steken en dan vooral het feit dat ik die helse pijnen niet wil ervaren zonder dolgraag moeder te worden. Ik vind mijn leven prima, zelfs meer dan prima zonder kinderen. Vrees dat ik daar gewoon niet voor gemaakt ben ;)

Gepost door: Joyce | 16-09-12

Reageren op dit commentaar

Bij mijn 2 kinderen is de bevalling vrij vlot verlopen zonder epiduraal. Pijn heb ik praktisch niet gehad. :-)

Gepost door: HansDeZwans | 17-09-12

Reageren op dit commentaar

Brrr het zijn zulke verhalen die mij sterken in mijn voornemen om geen kinderen te nemen! Nu ja dat is niet mijn enige argument hoor ;-)

Gepost door: LJ | 17-09-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.