11-04-12

Apenjaren

Ten huize "Sex And The City" zijn de apenjaren begonnen,......ze waren al een tijdje aan het zoeken maar nu krijgen de hormonen de bovenhand,.......en vaak weet ik niet hoe ik ermee moet omgaan,.....ik was wat je noemt de "perfecte" dochter Lachen, goede student, verantwoordelijk, stipt, zelden tegenspreken, vooral doen wat van je verwacht wordt,....mijn uitlaatklep was mijn sport en boeken, ik heb ontzettend veel boeken verslonden, tot iemand me in mijn vorig leven erop wees dat ik vluchtte en eerst had ik de neiging om hem eens deftig te zeggen dat hij niet het recht had om mij de les te lezen, maar achteraf moest ik hem gelijk geven,.....ik lees nog steeds graag, maar niet meer als vluchtmiddel, zoals vroeger,.....ik kon mezelf helemaal verliezen in de personages van mijn boek,.....ik beeldde me in dat ik een van hen was,......dat ik meemaakte wat de personages meemaakten,...zodat ik zelf niet werd geconfronteerd met wat er allemaal mis ging in mijn leven, of dat mijn gevoelens op de achtergrond verdwenen,....

Wat de zoon betreft,.....hij is niet wat je noemt de "perfecte" zoon,......is soms een beetje irritant, vooral zijn onverschillige houding kan stevig op mijn haarkleur inwerken,.....en al wat je tegen hem zegt wordt beantwoord met een koude "ja mama",......om van het gezaag vanaf te zijn, want vaak herhaalt het gedrag zich nog wel eens een keertje,.......ik weet niet wat er in dat kind allemaal omgaat,....het lijkt of alles van hem afglijdt, niks hem kan raken, of zit hij gevangen in een web van het niet kunnen uiten wat hij voelt,......ik moet soms de neiging onderdrukken om hem eens goed dooreen te rammelen en hem te wijzen op het feit in wat voor rijkdom hij leeft, zowel op materieel gebied als op gebied van affectie,.....

Hij loopt ook over van het zelfvertrouwen, hij vindt zichzelf de beste voetballer, de coolste gast van school, die kan dus echt vol bewondering naar zichzelf kijken in de spiegel dat ik zoiets heb van,......kom weer met je 2 voetjes op de grond,.......schoonheid bewijst niks,......noch je talent als sporter, dat heb je meegekregen,.......

Maar goed wat is er vanmorgen gebeurd, ik vroeg de zoon om even naar de bakker te lopen, aan de overkant en dan breng je maar een lekkere donut mee,......hij had zijn laptop vast en gromde iets, dus ik leg geld op de tafel en ga me verder klaarmaken,.......aangekleed en de nodige versieringen aangebracht kom ik weer in de living, daar zit hij nog steeds met zijn laptop op schoot,......ik voel woede opborrelen,......onderdruk het en ga zelf naar de bakker, donut kan hij nu wel op zijn buik schrijven,  maar dat deert hem niet, hij vraagt het zelfs niet wanneer ik terugben.  En dan kan ik me niet meer houden, ik zeg hem dat ik zijn gedrag niet pik en dat ik het enorm respectloos vind.  Pittig detail, zijn drinken, lunch en koek lagen klaar net als zijn gewassen kledij,......dat hij maar gewoon alles moest wegsteken.  Mijn eerste idee was, ik bel de trainer en meld dat hij niet komt voetballen, maar aangezien het een tornooi is, straf ik een hele ploeg, want aangezien de vakantie zijn er al een aantal afwezig.  Ook omdat het weer een tornooi is en ik een hekel heb aan tornooien, heb me er maandag al een hele dag aan een geërgerd,......deed het ook niet graag als ik zelf nog sportte, tijdens de voorbereiding kon ik niet anders, maar op het einde van het sezioen durfde ik al eens een wachtdienst veinzen Lachen.

Maar dat hij gestraft wordt is duidelijk,.......je weigert gewoon geen taak die je ouders opdragen, je moet maar lef hebben vind ik, ik durf het nog steeds niet tov mijn ouders.

Zijn laptop mag hij vanavond afgeven en hij zal zich eerst moeten bewijzen voor ik iets extra doe of geef,.....hij heeft de pech een koppige moeder te hebben,....hij zal zich houden aan de regels die tellen in ons huis,.....of hij daar zin in heeft of niet, hormonen of niet,.......zijn we daar allemaal niet doorgemoeten?????

13:48 Gepost door Miss sex and the City | Permalink | Commentaren (1) |

Commentaren

Ik was ook een heel brave dochter! Goed ruziemaken gebeurde regelmatig in huis maar dan meer om dingen op elkaar uit te werken, en niet alleen van de kinderen hoor, mijn ouders konden er ook wat van. Enfin, nee zeggen was uit den boze. De jeugd van tegenwoordig zeker?

Gepost door: LJ | 12-04-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.