13-02-12

2006

We gaan even de tijd in,...........2006 was voor Miss Carrie een slecht jaar,......Eerst en vooral had ik de beslissing genomen om van werk te veranderen in functie van mijn zoon.  En die viel me zwaar, de overgang was enorm groot en het frustreerde me enorm, er zat niks uitdaging in en ik voelde me langzaam hersendood worden, in april was er natuurlijk de heropleving door de kennismaking met Aiden, maar goed dat was een kleine pleister op de wonde.  Daar het privé ook niet van een leien dakje liep, mijn huwelijk ging hoe langer hoe meer bergaf, mijn ex was vaker en vaker uithuizig en hoe minder hij er was, hoe liever ik het had,........had ik geen ergernissen, we probeerden dat jaar de brokken nog wel te lijmen door op city-trip te vertrekken, maar het bracht geen enkele verbetering, langs mijn kant was de liefde  op,.....we bleven nog wel even samen,.........door omstandigheden, ook al omdat niet wilde scheiden, waarom zou hij ook, thuis werd zijn was en plas gedaan er was altijd eten voorzien en hij kon doen en laten wat hij wilde, geen slechte situatie denk ik voor hem,........

Maar eerst volgende de dood van ons "Sterretje", die als een bijl op onze familie inhakte,........het heeft ons als gezin even uit elkaar gerukt, vooral omdat mijn zus niet omkon met het verdriet van mijn ouders,.........maar op lange termijn heeft het ons als gezin sterker gemaakt en je kan veel over mijn zus zeggen, maar niet dat het geen sterke vrouw is,.......want ondanks het gemis en het zware verdriet, heeft ze zich geen moment laten gaan,.......en staat ze er terug, samen met de littekens die het drama met zich heeft meegebracht en ik weet heel zeker, ze zou het allemaal opnieuw doen!!!

Een maand later, begin augustus werd ik ziek,.......ik werd naar huis gestuurd met de melding virale infectie, dus bedje in, maar ik werd steeds zieker en de koorst bleef aanhouden, dus opnieuw naar de dokter, waar ik een antibioticum kreeg,......maar het ging niet beter met me, integendeel ik werd steeds zieker en zieker en de koorts bleef stijgen,.......en ik zonk meer en meer weg in een deken van apathie,.......toen op een nacht mijn koorts over de 41° steeg en ik enkel wilde slapen, vond mijn ex dat het tijd werd naar de spoed te rijden, als hij me niet had gedwongen, dan was ik ingeslapen.  Aangekomen bij de spoed had men denk ik vrij snel door dat het ernstig was, werd ook doorverwezen naar radiologie, waar ik naartoe ben gestapt en toen de foto's waren genomen, trok de radioloog wit weg, ik werd in een rolstoel geduwd waarop ik laconiek reageerde dat ik ook was komen aanlopen en hij reageerde, mevrouw u hebt een dubbele longontsteking beseft u wel hoe ziek u bent, maar op die moment kon ik dat niet meer inschatten, mijn saturatie (zuurstof % in je bloed) betrof op die moment nog 36%, terwijl dat 100% moet zijn, voor ik het wist lag ik op intensieve aan baxters, machines en heb die nacht ontzettend veel dokters en verpleegsters zien passeren, terwijl ik wilde slapen,.......maar uiteraard werd ik ook wakker gehouden door een gigantische hoest,.......de medicatie sloeg wel aan, alsook de rust die het ziekenhuis me bracht,.........mijn ex vond het ook niet nodig om veel langs te komen, maar mijn kleine prins miste ik toen wel.  Heb zelfs mijn zus moeten bellen voor pyjama's te gaan kopen en of ze kon langskomen om mijn haar eens te wassen, aangezien ik daar de kracht niet voor had en ook omdat ik helemaal onder de baxters zat.  Pittig detail, toen ik uit het ziekenhuis werd ontslagen na 10dagen was zijn eerste vraag aan de dokteres,.......wanneer mogen wij weer betrekkingen hebben, ik had verdorie net adem om me aan te kleden,.........dat was het breekpunt voor me,.......toen was het voor mij echt voorbij!!!!  Maar ik had tijd nodig om weer helemaal te herstellen en dat heeft tot eind november geduurd, oké ik functioneerde wel, maar niet op volle kracht.

En dan gebeurde de volgende gebeurtenis al,.........dan stierf onverwachts en heel plots mijne Louis,.....en dat bracht zoveel verdriet en  rompslomp met zich mee, dat we bleven doorploeteren,......ik had 's morgens nog pistolets gegeten met mijn Louis, nog ontzettend gelachen en 's avonds was hij er niet meer,......het feit dat ik geen afscheid had kunnen nemen lag me zwaar,.....maar hij had de dood gekregen die hij wilde en dat bood troost,......ik zorgde voor een mooie afscheidsdienst en las mijn afscheidstekst voor,......en zo kon ik het een plaats geven,.......

Toen ik eind 2006 de balans opmaakte, vroeg ik mezelf af of ik op deze manier oud wilde worden,.........en het antwoord was neen,.........dus tijd om knopen door te hakken,.........en de scheiding werd een feit,.......en voor het eerst in jaren voelde ik me bevrijd,......en startte 2007 met een extra single eentje die weer wilde leven,......

13:39 Gepost door Miss sex and the City | Permalink | Commentaren (5) |

Commentaren

Da's een serieuse opdonder die je gekregen hebt, hoe vreselijk voor jou!
Gelukkig sta je nu sterker dan voorheen en ik hoop dat je daar troost kan uit putten! Knuffel

Gepost door: christa | 13-02-12

Reageren op dit commentaar

What doesn't kill you makes you stronger!! En dit verhaal bewijst hoe sterk je bent: een dubbele longontsteking en nog kunnen rondlopen!Toffe kerel die ex van jou.....Goed dat je voor jezelf gekozen hebt.

Gepost door: LJ | 14-02-12

Reageren op dit commentaar

Wat een shit jaar heb je achter de rug. Je bent daar sterker uit gekomen. En stuur mij eens een foto van je ex, want als ik die dan ooit tegenkom, dan geef ik hem een trap in zijn klokkenspel dat hij langer dan 10 dagen nodig heeft om te herstellen.

Gepost door: HansDeZwans | 14-02-12

Reageren op dit commentaar

Weet je Hanzie, hij gaat ooit zijn deel krijgen, daar ben ik zeker van,......en hij gaat heel eenzaam eindigen!!!! En ik ben alleen maar sterker geworden,.........

Gepost door: Misssexandthecity | 14-02-12

Ik heb het idee dat iedereen in zijn leven zijn portie miserie en klotejaren krijgt.

Zo te lezen heb je echt wel een goede keuze gemaakt. Djeezes, wat oppervlakkig van je ex. Jij bent doodziek geweest en hij vraagt zich af hoe snel hij weer 'op je mag kruipen'. Echt ne klootzak. Good riddance, zo'n mannen :-)

Gepost door: justm3 | 17-02-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.