20-12-11

Brief aan Dr Niemandsverdriet,

 

Nooit heb ik jou gesproken, toch wil ik je schrijven,........jij was de dokter van “sterretje”, mijn nichtje dat geboren werd op 4 januari 2001, wat een blije gebeurtenis had moeten zijn veranderde in een zware periode,.......want sterretje werd geboren, met een hartstilstand, tot 2 keer toe gereanimeerd, met als gevolg dat je een zware handicap opliep,.......je kon niet zelfstandig eten, dit werd opgelost met een sonde,......je had te kampen met zware spierspasmen dat werd opgelost door het inplanten van een baclofen pomp, heel je leven werd gedirigeerd door medicijnen, ziekenhuisopnames, allemaal onder de leiding van Dr.Niemandsverdriet, die steeds wel weer met een oplossing kwam om je van al je ongemakken te verlossen,........je mama en de hele familie omringde zich rond jou, om je de beste zorgen toe te dienen, niks was je mama teveel, zelfs dag en nacht bij je waken, je doorligwonden verzorgen, zelfs je voke, die al misselijk wordt bij het zien van 1 druppel bloed en een afschuw heeft van spuiten en medische aangelegenheden, leerde je te verzorgen, hij voerde je naar de dagopvang en kwam je daar samen ophalen met mijn zoon,........mijn zoon die een diepe band met je had, mss wel de enige die je kon troosten en steeds degene die je aan het lachen kon brengen,.........ook al was je een zorg, je was ook ook een enorme bron van vreugde en een leerrijke les,.......want ik weet hoeveel je leed, door mijn medische achtergrond en het bekijken van je hersenscans wist ik dat je veel pijn had, dat je lichaamsfuncties het moeilijk hadden en toch bleef je vechten,......ik heb ruzie gemaakt met je mama, omdat ik haar wilde voorbereiden, voorbereiden op de pijn die er was en de diepste pijn die je als ouder kan voelen,.......en dit is de reden waarom ik jou schrijf Dr.Niemandsverdriet,.......jij hebt mijn zus steeds voorgelogen dat het met sterretje allemaal inorde kwam, tegen beter weten in,......mijn zus heeft me verweten dat ik Sterretje dood wilde, ben zelfs ooit eens de ziekenhuiskamer uitgezet,.........maar jammer maar helaas kreeg ik gelijk,........op 6 juli 2006 werd ik door mijn zus opgebeld,......dat ons Sterretje in de dagopvang was ingeslapen,.......de pijn die ik toen in mijn zus haar ogen heb gezien, was ondragelijk,......en je voelt je dan zo machteloos,........ook al deed vooral de pijn van mijn zus me verdriet, want ik wist dat Sterretje nu zich op een betere plaats bevond, hoe hard het ook klinkt, maar ik weet hoe fel ze geleden heeft,.........dus Dr.Niemandsverdriet, bereidt de ouders beter voor, ook al klinkt het hard,........maar nu kwam het plotse overlijden nog harder aan,.........ze was 5.5 jaar ons Sterretje toen ze overleed,.........je Dr.Niemandsverdriet, je weet heel goed,.........dat de kinderen die door het leven moeten met zo’n geringe hersenactiviteit zelden ouder dan 6 jaar worden,......mijn vader maakte dit weekend de mooiste opmerking, alle kinderen uit het klasje van Sterretje,.........zijn rond dezelfde leeftijd overleden,........zoals jij bij de geboorte al had gezegd,........

 

Dank je Sterretje, om een deel te zijn van onze familie,.......het was een zware maar leerrijke tocht,..........en je hebt ons de essentie van het leven bijgebracht,.........

En ik zal je nooit vergeten, want ik draag je hart, ik draag je hart in het mijne. 

12:12 Gepost door Miss sex and the City | Permalink | Commentaren (2) |

Commentaren

Dat is hard... zowel jouw brief als het leven dat zo abrupt en veel te vroeg is geëindigd. Nogal laf van die dokter om te laten uitschijnen dat Sterretje zou blijven leven. Valse hoop is nergens goed voor!

Gepost door: LJ | 20-12-11

Reageren op dit commentaar

Emotioneel maar ergens toch ook een mooi stukje.

Het leven kan idd enorm hard zijn, maar vaak zijn dat net de dingen waar je het meeste uit leert, en waarvan je leert relativeren.

Ik vind het persoonlijk erg goed hoe ver men momenteel staat in de medische wereld, maar aan de andere kant vind ik dat men het soms te ver drijft. Met hoe men wanhopig zwaar gehandicapte en zieke mensen in leven wil houden, die in de natuur waarschijnlijk de bevalling nooit hadden overleefd. Maar dat is een moeilijk thema en waar ligt de grens natuurlijk :-)

Gepost door: justm3 | 21-12-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.