28-11-11

Mijne Louis

Ik heb een heel slecht weekend achter de rug, maar ik wil het eerst allemaal laten bezinken,........en mijn aandeel ook niet minimaliseren :-).

Maar er was dit weekend nog iets anders, mijne Louis zou zaterdag 90 jaar zijn geworden,........hij is bijna 5 jaar geleden overleden,......en zaterdag werd ik overvallen door herinneringen en door veel verdriet,.......dit is wat ik schreef om voor te dragen in de kerk,..........en iets wat me nog steeds altijd raakt.

 

Bompa,

Ik ken je al heel mijn leven, altijd was je daar en nu ben je zo plots weggerukt uit mijn leven, zo plots dat ik niets meer tegen je kon zeggen, daarom sta ik nu hier zodat je zou weten hoe belangrijk je was in mijn leven, hoeveel leuke herinneringen ik van je heb en hoe graag ik je gezien heb,..... en hoe hard ik je ga missen,.......

 Toen ik klein was, was jij onze bompa, altijd aan het werken, hoe dikwijls heb ik je niet zien komen aanrijden met je auto vol verfpotten en ladders en elke avond opnieuw afladen en ’s morgens terug inladen,....

Dan ging je aan tafel zitten, altijd spelend met je vork, altijd hetzelfde ritme, tot bomma je bord gaf, wat toen in mijn ogen een berg aardappelen en groenten leek,.....

 Toen je het plaatsje achter de keuken voorzag van een nieuw laagje verf, was ik niet tevreden van de kleur, waarom schilder je het niet roze vroeg ik en jij ging direct naar de kelder rode verf halen,.......Samen maakten we de verf en ik genoot van het moment toen de muren knalroze werden, bomma was natuurlijk boos, maar daar trok jij je niets van aan want we hadden plezier gehad voor 10,........

En toen werd je ouder, ging het al eens wat moeilijker, maar je bleef wel je gevoel voor humor bewaren een ook je eigenwijsheid was legendarisch en ja, je kende er wat van om ons op stang te jagen en telkens opnieuw trapten we er met onze beide voeten in,.......

We zullen nooit meer samen kunnenlachen, met de uitspraken van bomma die ons weer eens niet goed had verstaan,of met jullie gekibbel, wat tot ongeloofelijk grappige taferelen leidde.

Bompa, ik zal je nooit meer horen zingen, samen met je achterkleinzoon, jij zette in en hij pikte in, er was een leeftijdsverschil van bijna 80 jaar, maar het was een feest om jullie bezig te zien, ik vergeet nooit het moment, toen ik je vertelde dat je overgrootvader ging worden van een jongen, eindelijk jouw wens vervuld, als je mee naar de voetbal ging, dan straalde je van zoveel plezier omdat je die kleine mannekens bezig kon zien,.....

 Dus hier neem ik afscheid van je, weet dat ik je enorm ga missen maar je rust is je gegund, vergeet ons niet te helpen van het plekje waar je nu bent, want we gaan je hulp nodig hebben,........IK HOU VAN JE LOUIS!!!!

 

En Louis, het gemis begint nu pas,...........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

11:19 Gepost door Miss sex and the City | Permalink | Commentaren (4) |

Commentaren

Ik moet even een traantje wegknipperen, 't is een schone brief die je daar hebt geschreven!

Gepost door: LJ | 28-11-11

Reageren op dit commentaar

Veel sterkte!

Gepost door: christa | 28-11-11

Reageren op dit commentaar

Dat moet je maar kunnen om zo een lange tekst voor te dragen in de kerk. Iedereen zal wel trots op je zijn geweest en zeker je bompa die dat van boven heeft mogen aanhoren.

Gepost door: HansDeZwans | 28-11-11

Reageren op dit commentaar

Veel sterkte!
Volgens mij is je bompa enorm fier op jou!

Grtjs

Gepost door: Fairytalegirl | 28-11-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.